W jaki sposób zdefiniować toksyczne relacje? Czy prawda zawsze powinna wychodzić na światło dziennie? Co sprawia, że ludzie pielęgnują w sobie sekrety? A. J. Finn, bestsellerowy autor „Kobiety w oknie”, powraca z nowym, trzymającym w napięciu thrillerem psychologicznym pod tytułem „Koniec opowieści”. W specjalnym wywiadzie autor opowiada nam o swoim warsztacie pracy, źródłach do tworzenia zabójczych intryg, a także sekretach swoich literackich bohaterów. Polskim wydawcą książek A.J. Finna jest Wydawnictwo W.A.B.
![](https://kulturakryminalu.pl/wp-content/uploads/2024/06/AJFinn_Koniec-opowiesci_grafika-1024x683.png)
Marcin Waincetel: „Koniec opowieści” to obraz manipulacyjnej gry, sekretów, które wydobywają się na światło dzienne i burzą życie bohaterów… Co tym razem zainspirowało Pana do stworzenia tak wciągającej historii?
A.J. Finn: Zawsze fascynowały mnie historie o ludziach, którzy tkwią w pułapce własnych kłamstw i manipulacji. W „Końcu opowieści” chciałem zbadać, jak daleko człowiek jest w stanie się posunąć, by chronić swoje sekrety, i jak niszczycielski wpływ może to mieć na jego relacje z innymi. Inspiruję się klasykami gatunku, w bibliotece mojego rodzinne domu znajdowały się najważniejsze dzieła Arthura Conana Doyle’a, Agathy Christie, ale również Dicka Francisa czy Nelsona DeMille, dlatego właśnie Ci twórcy stanowili dla mnie literacki wzorzec.
![](https://kulturakryminalu.pl/wp-content/uploads/2024/06/DSC08672-683x1024.jpg)
Tym razem bohaterką książki uczyniłeś Nicky Hunter. Kobieta przyjmuje zaproszenie do twórcy kryminałów, ekscentrycznego Sebastiana Trappa, zamieszkuje w okazałej rezydencji w San Francisco i powoli zaczyna poznawać historię życia pisarza pod czujnym okiem jego enigmatycznej żony i niezwykle bezpośredniej córki… co było dla Ciebie najważniejszym elementem tej literackiej układanki?
Kluczem jest stopniowe dawkowanie informacji i rzucanie wątpliwości co do wiarygodności bohaterów. Chcę, aby czytelnik cały czas zastanawiał się, co jest prawdą, a co kłamstwem, ba, aby zmieniał swoje zdanie w miarę rozwoju fabuły. Używam też różnych technik narracyjnych, takich jak wspomnienia i retrospekcje, aby zmylić tropy i utrzymać napięcie do samego końca. W tym kontekście ważny jest natomiast jeszcze jeden motyw. Otóż w przeszłości trafiłem na wyjątkowo interesujący artykuł o ludziach, którzy zajmują się spisywaniem bardzo osobistych wspomnień swoich zleceniodawców. Dlaczego niektórzy z nas pragną odrzeć się z prywatności? Przedstawić sekrety własnego JA? Doszedłem do wniosku, że musi być to ktoś, kto nie ma już absolutnie nic do stracenia. I tak jest w przypadku Sebastiana Trappa. Choć oczywiście… nie do końca.
![](https://kulturakryminalu.pl/wp-content/uploads/2024/06/DSC09091-1024x683.jpg)
„Koniec opowieści” to historia o traumie i przemocy, pożądaniu i ukrywaniu rodzinnych sekretów. W unikatowy, bardzo wrażliwy sposób przedstawiasz trudne zagadnienia, nie tracąc jednak literackiego pazura.
Chciałbym podkreślić, że nigdy nie chciałbym bagatelizować cierpienia ofiar traumy i przemocy. Staram się pisać o tych tematach z empatią i zrozumieniem, jednocześnie nie uciekając od ich mrocznej strony. Ważne jest dla mnie, aby pokazać, jak te doświadczenia mogą wpływać na życie ludzi i jakie mogą mieć długofalowe konsekwencje. Zależało mi również na ukazaniu opowieści spod znaku zbrodni, w której mógłbym odnieść się do wzorców z konwencji czarnego kryminału. San Francisco, a więc miasto, w którym dzieje się akcja „Końca opowieści”, stanowi bardzo plastyczny grunt dla historii noir. Co więcej, jest to także nawiązanie do filmu „Zawrót głowy”, jednego z najsłynniejszych thrillerów Alfreda Hitchcocka, absolutnie genialnej opowieści, do której uwielbiam powracać. Bo sekrety zapisane w historii powinny przykuwać uwagę czytelników wielokrotnie – za każdym razem.
![](https://kulturakryminalu.pl/wp-content/uploads/2024/06/436108503_923406883130310_4523557097083945879_n-1-1-1024x1024.jpg)
„Koniec opowieści” to z pewnością książka, która na długo zapada w pamięć. W jaki sposób mógłbyś zarekomendować książkę dla nowych czytelników?
Mam wielką nadzieję, że „Koniec opowieści” skłoni czytelników do refleksji nad siłą kłamstwa i manipulacji, a także nad tym, jak ważne jest zaufanie i szczerość w relacjach międzyludzkich. Chciałbym również, aby ta książka przypomniała im, że każdy z nas nosi w sobie mroczne sekrety, a czasem te sekrety mogą mieć niszczycielski wpływ na nasze życie.